De pot op met al die TO DO lijstjes…

Als je de website van Passie voor Schrijven de laatste weken gevolgd heb, dan kon je mijn ´avonturen´ in Mallorca lezen. Mocht je nu pas beginnen lezen, een korte inleiding…

Na een turbulent 2013-2014 vertrok ik begin juni een weekje naar Mallorca. Ik vond altijd wel een reden waarom het even niet uit kwam maar als de emmer overloopt… Dan is het vijf óver twaalf.

Op reis gaan? Niets speciaals zou je zeggen?! Klopt… maar ik ging alleen. En dat kon best wel eens misgaan. Maar het werd één van mijn allerbeste vakanties. Wat heb ik op dat weekje veel over mezelf (en mijn omgeving) geleerd….

Mocht je de eerste delen gemist hebben dan kan je die nu lezen.

Lees hier DEEL 1

Lees hier DEEL 2

Lees hier DEEL 3

Lees hier DEEL 4

Dit is het vijfde deel. Veel leesplezier!

Ik hoor graag wat je ervan vindt in het reactieveld onderaan.

x Ine

——————————–

DAG 4 – MAANDAG

Mijn vakantie is al bijna halfweg dus als ik nog iets van Mallorca wil zien moet het toch gaan gebeuren. Ik slenter al drie volle dagen in en rond het hotel maar nu ben ik klaar om het eiland te gaan verkennen.

En mijn dag staat volgepland. Ik ´moet´ tien  dorpjes zien. Van impulsiviteit is absoluut geen sprake!

Vandaag staat de auto gelukkig wel klaar. Na wat heen en weer geloop tussen twee hotels om de juiste auto verkoper te vinden – weer een cadeautje van mijn voortreffelijke reisorganisatie – zit ik  eindelijk vastgeklikt in mijn stoere Seat Ibiza.

Ik werp nog een laatste blik op de kaart en bekijk de uitgestippelde route aandachtig. Hoe ik dat klaar ga spelen weet ik niet.  Een stem vraagt me zacht of ik niet aan het overdrijven ben. Maar mijn wil is sterker dan mijn verstand en vertelt me dat het lijstje afgewerkt moet worden.  Ha, die lijstjes toch altijd…

Vanaf Cala Ratjada rijden we een dik uur naar de hoofdstad Palma. Ik wil de populaire badplaatsen Port Illetes, Cala Major en Palma Nova zeker een bezoekje brengen. Daarna springen we nog even Santa Ponca binnen. In de haven van Port  D´antratx vermoed ik even te gaan zwemmen en dan gaat het via de westkust door de dorpjes Estellencs, Valldemossa, Deía, Port de Soller en als kers op de taart, de absolute ´place to be´ Fornalutx!  Ik heb me laten vertellen dat het een van de mooiste vakantiebestemmingen van Spanje is.

Goed gek? Ja, dat weet ik nu! Maar die bewuste maandag moest en zou het gaan gebeuren.

De zon brandt op mijn zwarte Seat en hoewel ik vol goede moed en boordevol energie vertrek, merk ik na amper vijf kilometer dat ik geen airco heb. De raampjes gaan al snel naar beneden en als een rasechte Spanjaard doorkruis ik het eiland.

De populaire badplaatsen Port Illetes, Cala Major en Palma Nova ben ik na amper vijf minuten beu gezien maar hoogstwaarschijnlijk ligt het aan mij. Waarschijnlijk ben ik net op de verkeerde plaats gestopt. Maar mijn druk schema laat me niet toe om op verkenningstocht te gaan. Ine!!!!!

Als ik aankom in Port D´antratx staat mijn hart even stil. De rust overvalt me en het adembenemende uitzicht op de haven projecteert me terug in de tijd. Als een rubberbootje voorbij vaart met aan boord een enkele ziel wenste ik dat mijn speedboot nooit gezonken was. De wind door je haren. Enkel jij en het water. Wat moet je nog meer hebben? Ik blijf nog even voor me uit staren als de denker opeens beslist dat het tijd is om te gaan.

We gaan op weg langs de westkust met zijn honderden bochten, tientallen Vespa´s en schaars geklede motorrijders. Als ik het piepkleine dorpje Estellencs doorkruis roept een stem dat ik echt moet stoppen maar het is al 14u en ik ben nog niet halfweg. Dus Estellencs lijkt onwaarschijnlijk mooi maar ik heb er geen centimeter van gezien.

In Valldemossa stop ik voor een ijsje en kuier wat rond in de straatjes. Als ik het Kartuizerklooster en zijn bloementuin passeer meen ik Chopin te horen spelen. Zou het kunnen dat zijn ziel hier nog ronddwaalt? Of beeld ik me dat maar in?

Het mooie Port de Soller met zijn oude tramsporen  beneemt me de adem…. Het is nu pas dat ik merk dat ik altijd bezig ben met wat ik vijf minuten later ga doen. Of binnen een uur, of straks. Maar echt genieten van het nu is er niet bij.

Ik verplicht me op een steiger te gaan zitten en heel even niets te doen Alleen maar te kijken. Naar de tram die fluitend voorbij tuft. Het parelwitte strand. Een verliefd koppel dat met veel plezier hun coupe vers fruit leeg lepelt. Een poepsjieke, oudere dame die haar fifi uitlaat. Volgens mij de eerste keer dat ik een hond tegen kom sinds mijn aankomst vrijdagmorgen. Het leven is mooi, alleen ben ik te veel bezig met de volgende stap om er ten volle van te kunnen genieten.

Op weg naar Fornalutx besef ik dat ik doodop ben. Ik zit al bijna zes uur non stop in de auto en wat het hoogtepunt van de dag moet worden is absoluut dé druppel. Ik strompel het mooiste dorpje van Spanje door maar mijn lichaam zegt dat het genoeg is. De 400 meter trappen, om de haven van Soller te aanschouwen, kan ik niet meer afleggen. Na amper vijftien minuten kan ik niet anders dan mijn energieke Seat vragen me veilig thuis te brengen en dat doet ze dan ook.

Ik neem mezelf voor het morgen helemaal anders te gaan doen… We shall See!

Les nummer vijf: Ine, stop met zoveel te plannen en jezelf te verplichten ALLES te moeten doen. Geniet ervan en volg je gevoel. Te veel moeten doen, leidt uiteindelijk tot… niets.

….. WORDT VERVOLGD ….

—————————

Wat is jouw beste vakantie ooit? Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

PS: Hou Passie voor Schrijven zeker in de gaten voor de rest van het verhaal…. :-)

 

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken.

Als de bom ontploft…

Na een veel te turbulent jaar vertrok ik begin juni een weekje naar Mallorca. Niets speciaals zou je zeggen?! Klopt… maar ik ging alleen. En dat kon best wel eens misgaan. Maar het werd één van mijn allerbeste vakanties. Wat heb ik op dat weekje veel over mezelf (en mijn omgeving) geleerd….

Mocht je de eerste delen gemist hebben dan kan je die nu lezen.

Lees hier DEEL 1

Lees hier DEEL 2

Lees hier DEEL 3

Dit is het vierde deel. Veel leesplezier!

Ik hoor graag wat je ervan vindt in het reactieveld onderaan.

x Ine

——————————–

DAG 4 – ZONDAG

Mijn wekker begint oorverdovend te loeien. Het is 7u en eigenlijk veel te vroeg om op te staan. Zeker als je op vakantie bent maar ik heb het er voor over. De bevallige Jetair hostess van gisteren heeft me beloofd dat ik om stipt 8u aan mijn driedaagse ontdekkingstrip kan beginnen.

Na een vluchtig en veel te gestresseerd ontbijt sta ik vijf minuten te vroeg aan de receptie van het hotel. Om 8.15u is er nog altijd geen auto te bespeuren. Maar het is vakantie en ik laat de pret niet bederven. We zitten in Spanje en daar gaat alles wat trager.

Maar als er om 8.30u nog altijd geen teken van leven is begin ik toch wat zenuwachtig te worden. Ik bel de noodlijn van de reisorganisatie waar je alleen in noodgevallen contact mee mag opnemen, zo staat er in vetgedrukte letters geschreven.  Maar ik ben een noodgeval. Toch?

De probleemoplosser aan de andere kant van de lijn luistert in alle rust naar mijn verhaal. Ze belooft me binnen vijf minuten terug te bellen met een duidelijk antwoord. Ik voel de bui al hangen. Als ik na een half uur nog altijd geen feedback heb gekregen bel ik haar buiten zinnen op. Het hek is van de dam. Terwijl ik woedend en gefrustreerd mijn beklag doe vertelt ze me doodleuk dat er geen auto gereserveerd werd. En dat ze er nu toch niets meer aan kan doen. Maar dat ze er morgen wel eentje kan boeken als ik wil. Dus vraagt ze: “ Mevrouw, wat zal het zijn?”

Ik kan mijn oren niet geloven en weet met mezelf geen blijf. Ik scheld haar de huid vol. Hoe ze daar zo rustig onder kan blijven.  “Als ik te klagen heb moet ik om 15.30u maar naar de hostess gaan”, vertelt ze me poeslief. Heel mijn planning loopt in de soep. Mijn citytrip Palma valt in duigen. Wat gisteren nog zo goed geregeld was, is nu niets meer waard. Ik heb niets maar dan ook niets onder controle.

Ik gooi de hoorn neer en laat me gefrustreerd op de bank voor het hotel vallen. Ik ben bluspoeder maar heb niemand om me op af te reageren. Dat heb je, als je alleen op vakantie bent…  Na een half uur besef ik dat dit geen zin heeft. Als je alleen bent kan je niemand de schuld geven. Het is me, myself and I. Je kan alleen jezelf de schuld geven. Kwaad blijven lost niets op. Het bizarre is dat de spanning na een half uur gewoon uit mijn lichaam verdwijnt. Ik heb het gevoeld en tot in elke vezel ervaren en nu is het klaar.

Ik blijf nog even op de bank zitten en merk dat ik dit eerder heb meegemaakt. Alleen zat er altijd iemand naast me, mama of papa, mijn vriendin of een ander gewillig slachtoffer. Als er in het verleden iets gebeurde, kreeg die ander altijd de wind van voren. Het was de persoon die vlak naast me stond. En het was niet eens haar schuld… Wat een moeite moet dat gekost hebben om bij me te blijven. Onuitstaanbaar was ik dan…

Als de storm is gaan liggen huur ik een fiets en vertrek opnieuw naar Cala Ratjada. Het doet me goed. Als ik de berg af scheur voel ik dat het laatste beetje spanning en frustratie wegvliegt. Na twintig minuten lig ik op het strand van de zon te genieten. Als ik me omdraai kijk ik in de meest helderblauwe ogen die ik ooit heb gezien.  Voor me ligt een bloedmooie vrouw. Ze maakt oogcontact en schenkt me een verleidelijke glimlach. De man naast haar ziet het gebeuren en als een leeuw die bang is om zijn prooi te verliezen stort hij zich met zijn praatjes op haar. Voor vandaag laat ik het gaan.  Ik open mijn boek – Levenslessen – Over het leven voor de dood van David Kessler en Elisabeth Kübler Ross en open het boek op pagina 141. Mijn mond valt open van verbazing als de woorden wazig naar me toe komen: “Hoofdstuk 9: De les van boosheid”. Dit kan geen toeval zijn.

Ik lees over het verband tussen boos zijn en bang zijn. Ik merk dat ik vaak boos ben en dat het me kracht geeft. Dat het me sterk doet voelen. Maar dat er onder de boosheid, de angst sluimert. De onzekerheid ook. De boosheid lijkt me te beschermen zodat ik mijn angst en onzekerheid niet hoef te voelen. Als ik met een staalhard gezicht door een menigte loop voel ik me beschermd. Want eigenlijk ben ik gewoon bang voor wat een ander van me denkt. Ik besef dat de boosheid de angst niet verdrijft. Het enige dat ze doet is verstoppertje spelen. Maar ik schiet er niets mee op. In tegendeel zelfs, ik maak het leven verdomd lastig.

Om 15.30u sta ik, al een pak rustiger, aan de receptie van het hotel. Ik voel dat de hostess gewaarschuwd is. Bedeesd luistert ze naar mijn verhaal. Het ticket Palma wordt op een nieuwe dag geboekt en de auto wordt deze keer wel gereserveerd. Spijtig genoeg probeert ze me op het einde van het gesprek nog enkele trips aan te smeren. Ik hou me rustig maar een venijnig stemmetje borrelt vanuit mijn binnenste naar boven en schreeuwt eerst zacht maar dan oorverdovend en schel: “Niet goed, juffrouw! NIET GOED!!!!!”

Les nummer vier: Boosheid heeft meestal te maken met angst. Ik ben boos omdat je iets verkeerds zei! Eigenlijk zeg je: Ik ben bang dat je niet meer van me houdt…

….. WORDT VERVOLGD ….

—————————

Waar ben jij bang voor? Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

PS: Hou Passie voor Schrijven zeker in de gaten voor de rest van het verhaal…. :-)

 

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken.

Zoek jij mee naar een titel en een subtitel voor mijn volgend boek?


Zoek jij mee naar een titel en een subtitel?

Er moeten nog enkele knopen worden doorgehakt en ik heb jouw hulp nodig. Voor mijn volgend kortverhaal/ebook dat 1 oktober klaar moet zijn moet ik nog een keuze maken voor:

1) TITEL

2) SUBTITEL

Dus ik heb jouw hulp nodig. Wat denk jij?

——————–

Dit is waar het boek over gaat…

Het is juni als Sam´s leven plots op zijn kop staat. Als haar grote liefde terug opduikt kan ze niet anders dan een punt zetten achter haar relatie. Maar sommige denken zijn niet voorbestemd. Perfectionist en workaholic, stort Sam zich vol overgave in haar job, sport en het opbouwen van haar eigen bedrijf. Als zes maanden later ook haar professionele carrière op de helling komt te staan wordt de grond onder haar voeten weggemaaid. Ze besluit door te gaan, een nieuwe job te zoeken, maar vooral niet na te denken en de pijn en het verdriet te negeren.

Maar elke emmer loopt vroeg of laat over…

Na aan veel te turbulent jaar vertrekt Sam begin juni een weekje naar Mallorca.Niets speciaals? Klopt… maar ze gaat alleen. En dat kon best wel eens misgaan.

´Titel van het boek´ vertelt haar verhaal, hoe ze de nachtmerrie beleeft, de muren oploopt, grandioos tegen zichzelf en de wereld vecht en geconfronteerd wordt met het verdriet en de woede die haar al jaren achtervolgen. Als de dagen verstrijken merk je dat de wereld maar vooral ook zij zelf verandert…

—————-

Hierbij de mogelijkheden maar als je een ander idee hebt laat het dan zeker weten!

TITEL:

SAM
S.A.M.
Mallorca!
De Spaanse dromer
Onder de Spaanse zon
Ondersteboven
Vogelvlucht
De vlucht
In vogelvlucht
Schemering
In de schaduw
Schaduwen
Schaduwkant
In de avondzon
Avondzon
Avondschemering
De twijfelaar
Avondrood
Morgenrood
Dauwdruppels
Onder de notenboom
De notelaar
De appelboom
Verre wind
Windenkind
De ochtendzon
De betekenis
Duizend woorden
Mijmering
Bloemen in de wind
Vakantievlucht
De zwever
De dromer
Magische perfectie
Het wonder
De schrijver
Ver weg
Zonder liefde
Zonder woorden
De passionele denker
Magische dromen
De verhalenverteller
Als harten spreken
Verloren dromen
Vlinders
Levenslessen
De ontsnapping
Paradijseiland
Het paradijs
De verbinding
Als sluizen breken
Villa Mallorca
Gebroken dromen
Vervlogen droom
Gebroken hart
Hartenwens
Droombestemming
De droom
Vergeten pijn
Verloren moeite
Verloren
Turbulentie

Jouw titel…

SUBTITEL:

Soms moet je weglopen om jezelf terug te vinden
Acht levenslessen die je leven voorgoed veranderen
Soms moet je verliezen om te winnen
Een betoverend verhaal over hoop en verdriet
Soms vind je je bestemming op het meest onwaarschijnlijke pad
Jouw subtitel…

Geef jouw keuzes door in het reactieveld onderaan.

 

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken.