All good stories come to an end…

We zijn aan het einde gekomen…

Als je de website van Passie voor Schrijven de laatste weken gevolgd heb, dan kon je mijn ´avonturen´ in Mallorca lezen. Begin juni 2014 vertrok ik een weekje naar Mallorca.

Op reis gaan? Niets speciaals zou je zeggen?! Klopt… maar ik ging alleen. En dat kon best wel eens misgaan. Maar het werd één van mijn allerbeste vakanties.

Je kan alle delen hier lezen:

Lees hier DEEL 1

Lees hier DEEL 2

Lees hier DEEL 3

Lees hier DEEL 4

Lees hier DEEL 5

Lees hier DEEL 6

Lees hier DEEL 7

Dit is het allerlaatste deel. Veel leesplezier!

Ik hoor graag wat je ervan vindt in het reactieveld onderaan.

x Ine

———————-

DONDERDAG

Na mijn laatste uitgebreid ontbijtbuffet met een overdosis aan calorieën, wandel ik op mijn dooie gemak naar de kamer. Wat zullen we vandaag doen? Er staat helemaal niets op de planning. Mijn laptop ligt onaangeroerd op mijn nachtkastje. De laatste zeven dagen heb ik geen letter op papier gezet. Dat is me de laatste drie jaar nog nooit overkomen. Een week zonder te schrijven? Vreemd!

Ik voel de drang om de gedachten van me af te schrijven. Met een doek veeg ik het laagje stof weg dat zich zichtbaar op de laptop heeft genesteld.

Op de laatste dag van je vakantie begin je je meestal af te vragen wat je anders gaat doen als je terug in je normale dag patroon komt. Ik schrijf op waar ik naartoe moet als ik terug in België ben. Mijn nieuwe job begint nu echt. Wat wil ik in de zomer nog allemaal doen? Waar wil ik over schrijven? Wat wil ik doen met mijn websites Passie voor Schrijven en Topverkopertips. En vooral, wie heeft er wat aan?!

Ik begin te schrijven en als ik na een tijdje bij positieven kom merk ik dat er twee uur zijn gepasseerd. Ik wil nog even van de zon genieten vandaag en sla de laptop met een klap dicht. Schrijven kan ik thuis ook nog.

Donderdag dus. Ik moet helemaal niets. Eindelijk heb ik het gevoel dat ik kan rusten. Dag zeven, mijn laatste dag maar ik lijk nu pas echt thuis te komen. Ik voel me super rustig. Niets moet. Alles mag. Kon ik deze gedachte maar wat langer vasthouden…

Ik voel de stress van de voorbije maanden en dagen uit mijn lichaam stromen. Ik merk dat ik me meer en meer in de menigte wil mengen. Meer naar buiten wil komen. Meer ontspannen ben. Meer daar ben en vooral meer daar wil zijn. Ik wil meer reizen. Iets van de wereld zien. Niet meer zo hard werken. Meer genieten. Echt kunnen genieten. Zonder me zorgen te maken of te moeten luisteren naar de stemmen in mijn hoofd die schreeuwen over alle dingen die vandaag, zonder uitstel, MOETEN gebeuren. Wat haat ik dat moeten van mezelf toch soms.

Ik denk aan mijn volgende vakantie. Dit wil ik meer doen, alleen op vakantie trekken. Er alleen op uit. Ik wil een maand naar Toscane. Italiaans leren zodat ik met de plaatselijke bevolking kan communiceren. De geur van lavendel en Italiaanse kruiden dringt mijn neus binnen. Of beeld ik me dat maar in?

De brandende zon en geen vleugje wind maken dat ik mijn spullen bij elkaar raap en naar het strand, honderd meter verderop, trek. Ik leg mijn handdoek op het streelzachte, witte zand. Ik val in slaap en droom van mijn villa in Umbrië, mijn privé-zwembad, de prachtige bloemenvelden, Italiaanse lekkernijen, de lekkerste wijnen en vrijheid… Niets doen. De wereld zien…


VRIJDAG

Om 7u haalt een privé-taxi me op. Tegen alle verwachtingen in is hij stipt op tijd. Maar mijn vliegtuig heeft exact een uur vertraging. Het lijkt of de naweeën van de stress nog in de lucht hangen. Want één landingsbaan is volledig afgesloten door een vliegtuig met brandstof lek. Ook onze vlucht verloopt niet echt rustig. Na twee uur van turbulentie en een verre van gestroomlijnde landing, zetten we voet aan de Belgische grond. Het is 14u als mijn ouders me oppikken. De stralende zon leidt ons naar een terrasje waar we overdreven dure zoete witte wijn drinken. Ik kijk naar het etiket en zou durven zweren dat hij uit Italië komt.

Ik praat honderduit. Een spraakwaterval. Wat wil je ook als je een week amper gesproken hebt. Soms leek het wel op retraite gaan naar Lourdes en geen woord mogen spreken. Als ik tussen twee zinnen even tijd neem om naar adem te happen besef ik dat ik meer tijd moet vrij maken voor wie me dierbaar is. Het veel te veel werken maakt dat ik dat soms vergeet.

Een tweede keer besef ik dat het prachtig weer is. De Spaanse zon is me tot hier gevolgd. Als ik naar de hemel kijk zie ik een vliegtuig een witte krijtlijn trekken, recht boven mijn hoofd. Ik wil terug vertrekken, Zuiderse oorden opzoeken en mijmer weg bij de gedachte aan mijn volgende reizen. Waar zal de volgende reis me naartoe leiden? Welke lessen zal ik deze keer weer tegenkomen… De Toscaanse Zon roept me…  Ik schrik wakker als een Italiaanse schone me vraagt of ze even mag passeren… Met een stralende glimlach zet ik mijn stoel opzij zodat ze voorbij kan… Toscane! Ongetwijfeld wordt het Toscane…

Les nummer acht: Je hebt maar één leven… Hoe wil jij het vorm geven? Jij kiest!

THE END…

—————————-

Kan jij me helpen met mijn volgende reis? Welke plekken in Toscane moet ik zeker gezien hebben? Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken.

En als we nu eens allemaal met elkaar verbonden zijn…

Als je de website van Passie voor Schrijven de laatste weken gevolgd heb, dan kon je mijn ´avonturen´ in Mallorca lezen. Mocht je nu pas beginnen lezen, een korte inleiding…

Na een turbulent 2013-2014 vertrok ik begin juni een weekje naar Mallorca. Ik vond altijd wel een reden waarom het even niet uit kwam maar als de emmer overloopt… Dan is het vijf óver twaalf.

Op reis gaan? Niets speciaals zou je zeggen?! Klopt… maar ik ging alleen. En dat kon best wel eens misgaan. Maar het werd één van mijn allerbeste vakanties. Wat heb ik op dat weekje veel over mezelf (en mijn omgeving) geleerd….

Mocht je de eerste delen gemist hebben dan kan je die nu lezen.

Lees hier DEEL 1

Lees hier DEEL 2

Lees hier DEEL 3

Lees hier DEEL 4

Lees hier DEEL 5

Lees hier DEEL 6

Dit is het zevende deel. Veel leesplezier!

Ik hoor graag wat je ervan vindt in het reactieveld onderaan.

x Ine

————————

WOENSDAG

Ik bekijk mijn sightseeing ticket van Palma. Met dit beduimelend briefje kan ik een hele dag op de hop on/hop off bus. Maar eigenlijk heb ik niet veel zin om rond te wandelen in Palma.

Omdat een stem in mijn hoofd me toch aanspoort om te gaan begin ik aan de 75 minuten durende trip naar het centrum van Palma. Ik parkeer in een ondergrondse garage op nog geen honderd meter van de opstapplaats. Omdat de eerste bus pas om 10u vertrekt heb ik nog wat tijd over.

Ik sta recht voor de Kathedraal La Seu die, zo geeft het bordje aan, uit de 13de eeuw dateert. Ik moet toegeven dat het echt wel een van de mooiste kathedralen is die ik al ooit heb gezien. Maar het is vooral het marktje ernaast dat mijn aandacht trekt. Een groepje kunstenaars toont er hun creatieve kunstwerkjes. De meest unieke ringen, armbanden en schilderijen op amper honderd vierkante meter maar ik ben verkocht.

Ik hou van kunstenaars. Ik hou van hun openheid. De schittering in hun levendige ogen als je hen een compliment geeft. Ja, ik hou van hun creativiteit. Hun energie.

Opgeladen stap ik dertig minuten later in de sight seeing bus. Maar ik stap niet uit. Ik laat me gewoon rond rijden. De Engelse stem die door de luidsprekers schalt hoor ik amper. Ik verroer me niet. Ik word ingepalmd door wat er om me heen gebeurt. Als ik de haven bereik verwacht ik, net zoals enkele dagen geleden, een of andere filmster te zien. Maar ook vandaag, vang ik bot.

Na anderhalf uur is de rondrit voorbij en vertrek ik naar het strand. In tegenstelling tot de voorbije dagen is dit een van de lelijkste stranden die ik ooit gezien heb. Hoe adembenemend mooi de jachthaven is, zo aartslelijk is het strand. Al zitten de auto´s die een storende indruk op me achterlaten daar zeker voor iets tussen. Maar ook de vuiligheid, het vaalgrijze zand en de aangespoelde troep maken dat ik me niet echt op mijn gemak voel.

Ik trek het niet langer dan nodig is en vertrek op tijd terug naar het hotel. Ik heb het wel gehad voor vandaag. Na een half uur in de file te hebben gestaan, zet ik me op het terras van het hotel met een verrukkelijke Sangria en een boek.

Ik lees over verschillende universums. Dat er, volgens de schrijver, meer is dan wat we kunnen zien en ik kan me wel vinden in haar denkwereld. Ik grinnik bij de gedachte aan mijn beste vriendin. Als ze nu naast me zou zitten zouden we vertrokken zijn. Het idee over verschillende universums? Dat is voer voor weer makkelijk enkele uren discussie. Maar ik ben alleen dus ik voer het gesprek in mijn hoofd.

“Leven we wel als we geen live contact met elkaar hebben? Hoe zeker kan je zijn dat de ander ook echt leeft, als je hem of haar niet hoort of ziet. Als ik je niet kan zien, hoe weet ik dan dat je er echt bent? Dat je echt bestaat? Dat weet ik toch pas met zekerheid als ik je mail, jou hoor, jouw berichten lees? Niet? Dus ik leef op dit moment in mijn universum in Mallorca met de mensen om me heen en zij leeft in haar universum in België. En jij in dat van jou. Mmm, de gedachte aan verschillende universums intrigeert me. Ik kan je niet zien maar toch leef je. Ze zou ongetwijfeld voet bij stuk houden en zeggen dat het zo is. En ik kan het wel volgen en het zal ook wel zo zijn.  Maar toch…”

Ik kan niet anders dan de bal terug kaatsen.

“Dus we hebben geen contact met elkaar maar toch leven we?”

“Ja”, zou ze zeggen. “Tuurlijk!”

“Dus als we een jaar niets van elkaar zouden horen, leven we? En jij bent daar honderd procent zeker van?”

“Ja”, zou ze zeggen, “omdat ik weet dat je leeft.”

“Mmm, hoe weet je dat zo zeker? Want je kan me niet zien.”

“Omdat je het voelt en omdat ik weet dat het zo is. En gewoon, omdat je leeft.”

Ik kaats de bal terug…

“En als ik nu voel dat wie jij verloren bent ook nog leeft? In een ander universum. Omdat ik het zeker weet…”

“Maar ik kan haar niet zien!” schreeuwt ze me toe.

“Ja, zeg ik, dat bedoel ik. Het is niet omdat je haar niet kan zien, dat ze niet meer leeft. Dat heb je net zelf gezegd. Dat is het verhaal van de verschillende universums van daarnet!”

Stilte. Doodse stilte…

De discussie gaat nog even verder in mijn hoofd maar ik heb nood aan live contact. De les van verschillende universums en de vraag of we ook echt leven als we elkaar niet horen of zien moet ik onthouden. En als ik terug ben in België moet ik het er met haar over hebben. Ik kijk al uit naar de echte discussie.

Net op dat moment trilt mijn gsm. Een bericht. Ik begin te lachen. Ze leeft dus nog. Zoveel kilometers maar verschillende universums raken dus wel degelijk. Er is een connectie tussen wie je dierbaar is en ik ben wel zeker dat de dood daar niets aan kan veranderen…

Dit is een dag dat ik wel wat gezelschap mis. Ik heb zin in een babbel. Maar dat is het voordeel. Als je iets wilt, moet je het gewoon doen. Ik ga aan de bar zitten en begin stom te doen met één van de obers achter de bar.

Toch vreemd eigenlijk hoe je in enkele dagen zo kan veranderen. Van; laat me allemaal even met rust – ik heb ruimte nodig en geen behoefte aan gezelschap naar – seg, is er iemand om mee te lachen en gewoon gek te doen? De les van hoe je blik verheldert… En hoe je de werkelijkheid ziet. Vandaag is absoluut anders dan gisteren. Morgen zal anders zijn dan vandaag!

Het is een dag van lessen. Een dag van inzichten en vragen. Een dag van verandering. Je voelt het borrelen in alles wat je doet… Ik zie ze in de twinkel lichtjes van de humoristische barman. Ik voel ze in de goudgele stralende zon en ik zag ze in de zweetdruppeltjes op het voorhoofd van de oude man naast me op de bus in Palma. Je voelt die nieuwe richting stilletjes aanbreken… Nog even…

Les nummer zeven: En als we nu eens allemaal met elkaar verbonden zijn… Verschillende universums… Wat jou raakt, raakt mij…

WORDT VERVOLGD…

—————————-

Wat is volgens jou de meest betoverende plek waar je zeker geweest moet zijn? Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

PS: Hou Passie voor Schrijven zeker in de gaten voor de rest van het verhaal…. :-)

 

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te

Er zitten kwallen in het paradijs…

Als je de website van Passie voor Schrijven de laatste weken gevolgd heb, dan kon je mijn ´avonturen´ in Mallorca lezen. Mocht je nu pas beginnen lezen, een korte inleiding…

Na een turbulent 2013-2014 vertrok ik begin juni een weekje naar Mallorca. Ik vond altijd wel een reden waarom het even niet uit kwam maar als de emmer overloopt… Dan is het vijf óver twaalf.

Op reis gaan? Niets speciaals zou je zeggen?! Klopt… maar ik ging alleen. En dat kon best wel eens misgaan. Maar het werd één van mijn allerbeste vakanties. Wat heb ik op dat weekje veel over mezelf (en mijn omgeving) geleerd….

Mocht je de eerste delen gemist hebben dan kan je die nu lezen.

Lees hier DEEL 1

Lees hier DEEL 2

Lees hier DEEL 3

Lees hier DEEL 4

Lees hier DEEL 5

Dit is het zesde deel. Veel leesplezier!

Ik hoor graag wat je ervan vindt in het reactieveld onderaan.

x Ine

——————————–

DINSDAG

Hebben we onze les geleerd? En gaan we het vandaag wat impulsiever aanpakken? Ik trek de deur van mijn beste vriend aka Seat Ibiza met een klap dicht en bekijk het lijstje van de tweede dag.

De markten in Arta en Alcudia met als doel…. Unicums vinden. Typische Mallorcaanse hebbedingen om mee uit te pakken als ik terug in La Belgique ben. Daarna de haven van Alcudia om vervolgens op weg te gaan, dwars door de bergen, naar het uiterste punt van het eiland, Cap de Fermentor. De Sa Calobra kloof in het Noorden staat onderaan het lijstje en de lederstad Inca wil ik ook graag zien. Willen, willen, willen… Ja, je kan veel willen!

De moed zakt me in de schoenen en ik scheur het papier met een ruk kapot. Het zal niet waar zijn vandaag, Ine… We gaan op weg en zien wel waar we uitkomen. Geen lijstjes vandaag. Op ´t gevoel vandaag.

Zo gezegd, zo gedaan. Als ik in Arta aankom - Ja, die markt wil ik echt wel doen! – vind ik binnen de twee minuten een parkeerplaats. De eerste tien minuten kijk ik een beetje angstig om me heen want het zal mij maar weer gebeuren. Verkeerd geparkeerd staan en weggesleept worden door de Spaanse politie. Maar ik laat de gedachte gaan als ik een eerste juwelen kraampje passeer. In Arta vind ik het ene na het andere juweel en als ik mijn laatste euro uitgeef, besef ik dat het tijd is om te gaan.

Bovendien hoef ik de markt van Alcudia nu niet meer te bezoeken. Zonder geld kom je ook niet ver, toch? En ik besluit om gelijk door te trekken naar de haven van Alcudia. Als ik mijn auto een tweede keer parkeer kuier ik wat rond in de haven. Na vijftien minuten lijk ik alles gezien te hebben. Tot een stemmetje me toefluistert dat er meer moet zijn. Hop, op zoek naar het strand dan. Wie zoekt, die vindt! Na honderd meter in de andere richting te hebben gelopen, tal van prachtige jachten te zijn gepasseerd en me afvragend wie er zoveel geld heeft, bereik ik het paradijs. Poederzacht wit zand stroomt langs mijn voeten en ik besluit om een dutje te doen en te zwemmen in het heldere, appelblauw zeegroene water. Als ik uitgerust wakker word, valt mijn oog op mijn buurman die een artikel leest over… jawel, Cap de Fermentor. Als dat geen teken is, weet ik het ook niet meer.

Ik raap mijn spullen bij elkaar en op een drafje loop ik naar de auto. Die zestien kilometer door de bergen zie ik wel zitten. Maar wat ik niet zo leuk vind is de rij van veel te trage zondagsrijders voor me. Het zijn toeristen die tegen dertig kilometer per uur de berg opklimmen om dan met zijn allen foto´s te gaan trekken, op het allerlaatste moment alles dicht te gooien en doodleuk uit te stappen om van dichtbij een selfie te maken. En daar heb ik dus geen zin in. Ik wil liever niet stoppen waar iedereen stopt.

Ik manoeuvreer mijn autootje vinnig rond de zoveelste wandelaar en in een snelvaart bereik ik de top. Het is er bijna leeg. In de eenzame bar bestel ik een cola en een muffin en ik zet me op het uiteinde van de klif. Een duizelingwekkende diepte staart me aan. Ik schat dat de zee gemakkelijk een kilometer van me verwijderd is…

Het helderblauwe water doet me wegdromen. Als een speedboot een witte lijn in het water trekt vraag ik me af wat ik nog meer zou wensen. Uit mijn gsm puilt een visitekaartje van Sales & Dreams. Mijn nieuwe avontuur. Eindelijk mijn eigen zaak. En zonder nadenken weet ik wat ik zou wensen… Ik neem het kaartje en gooi het impulsief overboord. Maar in plaats van het water op te zoeken blijft het na amper twee meter op een uithangende rots liggen. Omdat ik het lot een handje wil helpen ga ik op zoek naar een stok. Maar als ik die er naartoe werp vindt ze er niet beter op dan er doodleuk naast te gaan liggen. Ik geef het op en besluit dat de wind binnenkort zijn werk wel zal doen. Iets forceren is nooit goed dus ik vaar maar gewoon mee met de stroom…

En zo gaat het opnieuw zestien kilometer. De honderden bochten komen me bekend voor, adembenemende uitzichten en de aller mooiste vergezichten. En dan ineens uit het niets een stem die me vraagt om aan de kant te gaan staan. Als ik uitstap, zie ik een klein en afgelegen paradijs. Een zeilboot, een catamaran en een speedboot dobberen in een mix van helderblauw en zeegroen golvend water. Onder me grijnst de afgrond me uitdagend toe. Maar ik laat me niet tegenhouden. Ik besluit de uitdaging aan te gaan. Als je iets mooi vindt, moet je er naartoe gaan. Afwachten is voor watjes…

Na vijfentwintig minuten bereik ik het kiezelstrand. Ik ben avonturier nummer zestien. Dit is het paradijs. Hier zou ik voor altijd willen blijven. Zwemmen in het lauwe water,… Maar net als ik in het water wil springen, schreeuwt iemand me in paniek toe.

Oppassen, kwallen! En ze zijn giftig!”

Ik kijk hem verontwaardigd aan.

Of hij een grapje maakt?”

Maar al gauw zie ik dat hij gelijk heeft. Bordeauxrode kwallen zwemmen door elkaar heen. Ze lijken al het plezier van de wereld te hebben.

Mmm, niets is dus wat het lijkt. Van ver lijkt het een paradijs. En zelfs van dichtbij kan het een paradijs lijken maar als je echt heel goed kijkt kom je tot de conclusie dat het bij kijken zal blijven. En als je wilt zwemmen, dan is dat op eigen risico. Ik besluit er aan toe te geven en leg me op een steenharde rots.

“In het paradijs zijn ze het parelwitte zandstrand duidelijk vergeten”, denk ik bij mezelf.

Ik blijf liggen tot mijn rug me smeekt om naar huis te gaan. Met volle moed begin ik aan de beklimming van de Mount Paradise. We zijn impulsief geweest vandaag, hebben levenslessen geleerd maar nu is het tijd voor een tussenstop in het eerstvolgende dorpje.

Een bordje Port de Pollenca trekt mijn aandacht. Na tien minuten lacht een Strawberry Mojito me toe. Zonder het goed en wel te beseffen zit ik ineens in een bar met strand en privé- terras. Mijn tafeltje staat op tien centimeter van het water. Waterdruppels bereiken de tafelpoten en bereiken af en toe mijn grote teen. Ik sluit mijn ogen en besef dat je het paradijs soms niet moet zoeken. Maar dat het jou ineens vindt. Plots staat het voor je neus. Zonder te waarschuwen, open je je ogen en val je stijl achterover van wat je daar te zien krijgt…

Les nummer zes: Niets is wat het lijkt. Je kan dromen van een paradijs maar soms is het beter om te blijven dromen. Als je het paradijs bereikt kan je tot de conclusie komen dat je beter was blijven dromen…

 

… WORDT VERVOLGD…

—————————

Naar waar ben jij deze zomer op vakantie geweest? Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

PS: Hou Passie voor Schrijven zeker in de gaten voor de rest van het verhaal…. :-)

 

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te