Als de bom ontploft…

Na een veel te turbulent jaar vertrok ik begin juni een weekje naar Mallorca. Niets speciaals zou je zeggen?! Klopt… maar ik ging alleen. En dat kon best wel eens misgaan. Maar het werd één van mijn allerbeste vakanties. Wat heb ik op dat weekje veel over mezelf (en mijn omgeving) geleerd….

Mocht je de eerste delen gemist hebben dan kan je die nu lezen.

Lees hier DEEL 1

Lees hier DEEL 2

Lees hier DEEL 3

Dit is het vierde deel. Veel leesplezier!

Ik hoor graag wat je ervan vindt in het reactieveld onderaan.

x Ine

——————————–

DAG 4 – ZONDAG

Mijn wekker begint oorverdovend te loeien. Het is 7u en eigenlijk veel te vroeg om op te staan. Zeker als je op vakantie bent maar ik heb het er voor over. De bevallige Jetair hostess van gisteren heeft me beloofd dat ik om stipt 8u aan mijn driedaagse ontdekkingstrip kan beginnen.

Na een vluchtig en veel te gestresseerd ontbijt sta ik vijf minuten te vroeg aan de receptie van het hotel. Om 8.15u is er nog altijd geen auto te bespeuren. Maar het is vakantie en ik laat de pret niet bederven. We zitten in Spanje en daar gaat alles wat trager.

Maar als er om 8.30u nog altijd geen teken van leven is begin ik toch wat zenuwachtig te worden. Ik bel de noodlijn van de reisorganisatie waar je alleen in noodgevallen contact mee mag opnemen, zo staat er in vetgedrukte letters geschreven.  Maar ik ben een noodgeval. Toch?

De probleemoplosser aan de andere kant van de lijn luistert in alle rust naar mijn verhaal. Ze belooft me binnen vijf minuten terug te bellen met een duidelijk antwoord. Ik voel de bui al hangen. Als ik na een half uur nog altijd geen feedback heb gekregen bel ik haar buiten zinnen op. Het hek is van de dam. Terwijl ik woedend en gefrustreerd mijn beklag doe vertelt ze me doodleuk dat er geen auto gereserveerd werd. En dat ze er nu toch niets meer aan kan doen. Maar dat ze er morgen wel eentje kan boeken als ik wil. Dus vraagt ze: “ Mevrouw, wat zal het zijn?”

Ik kan mijn oren niet geloven en weet met mezelf geen blijf. Ik scheld haar de huid vol. Hoe ze daar zo rustig onder kan blijven.  “Als ik te klagen heb moet ik om 15.30u maar naar de hostess gaan”, vertelt ze me poeslief. Heel mijn planning loopt in de soep. Mijn citytrip Palma valt in duigen. Wat gisteren nog zo goed geregeld was, is nu niets meer waard. Ik heb niets maar dan ook niets onder controle.

Ik gooi de hoorn neer en laat me gefrustreerd op de bank voor het hotel vallen. Ik ben bluspoeder maar heb niemand om me op af te reageren. Dat heb je, als je alleen op vakantie bent…  Na een half uur besef ik dat dit geen zin heeft. Als je alleen bent kan je niemand de schuld geven. Het is me, myself and I. Je kan alleen jezelf de schuld geven. Kwaad blijven lost niets op. Het bizarre is dat de spanning na een half uur gewoon uit mijn lichaam verdwijnt. Ik heb het gevoeld en tot in elke vezel ervaren en nu is het klaar.

Ik blijf nog even op de bank zitten en merk dat ik dit eerder heb meegemaakt. Alleen zat er altijd iemand naast me, mama of papa, mijn vriendin of een ander gewillig slachtoffer. Als er in het verleden iets gebeurde, kreeg die ander altijd de wind van voren. Het was de persoon die vlak naast me stond. En het was niet eens haar schuld… Wat een moeite moet dat gekost hebben om bij me te blijven. Onuitstaanbaar was ik dan…

Als de storm is gaan liggen huur ik een fiets en vertrek opnieuw naar Cala Ratjada. Het doet me goed. Als ik de berg af scheur voel ik dat het laatste beetje spanning en frustratie wegvliegt. Na twintig minuten lig ik op het strand van de zon te genieten. Als ik me omdraai kijk ik in de meest helderblauwe ogen die ik ooit heb gezien.  Voor me ligt een bloedmooie vrouw. Ze maakt oogcontact en schenkt me een verleidelijke glimlach. De man naast haar ziet het gebeuren en als een leeuw die bang is om zijn prooi te verliezen stort hij zich met zijn praatjes op haar. Voor vandaag laat ik het gaan.  Ik open mijn boek – Levenslessen – Over het leven voor de dood van David Kessler en Elisabeth Kübler Ross en open het boek op pagina 141. Mijn mond valt open van verbazing als de woorden wazig naar me toe komen: “Hoofdstuk 9: De les van boosheid”. Dit kan geen toeval zijn.

Ik lees over het verband tussen boos zijn en bang zijn. Ik merk dat ik vaak boos ben en dat het me kracht geeft. Dat het me sterk doet voelen. Maar dat er onder de boosheid, de angst sluimert. De onzekerheid ook. De boosheid lijkt me te beschermen zodat ik mijn angst en onzekerheid niet hoef te voelen. Als ik met een staalhard gezicht door een menigte loop voel ik me beschermd. Want eigenlijk ben ik gewoon bang voor wat een ander van me denkt. Ik besef dat de boosheid de angst niet verdrijft. Het enige dat ze doet is verstoppertje spelen. Maar ik schiet er niets mee op. In tegendeel zelfs, ik maak het leven verdomd lastig.

Om 15.30u sta ik, al een pak rustiger, aan de receptie van het hotel. Ik voel dat de hostess gewaarschuwd is. Bedeesd luistert ze naar mijn verhaal. Het ticket Palma wordt op een nieuwe dag geboekt en de auto wordt deze keer wel gereserveerd. Spijtig genoeg probeert ze me op het einde van het gesprek nog enkele trips aan te smeren. Ik hou me rustig maar een venijnig stemmetje borrelt vanuit mijn binnenste naar boven en schreeuwt eerst zacht maar dan oorverdovend en schel: “Niet goed, juffrouw! NIET GOED!!!!!”

Les nummer vier: Boosheid heeft meestal te maken met angst. Ik ben boos omdat je iets verkeerds zei! Eigenlijk zeg je: Ik ben bang dat je niet meer van me houdt…

….. WORDT VERVOLGD ….

—————————

Waar ben jij bang voor? Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

PS: Hou Passie voor Schrijven zeker in de gaten voor de rest van het verhaal…. :-)

 

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken.

Kan jij jezelf zijn?

 

We zijn allemaal op zoek naar waardering en bevestiging. Het is gewoon leuk als iemand op het einde van de dag vertelt dat je het geweldig hebt gedaan. Dat jij er echt mag zijn. Dat je een meerwaarde bent in iemands leven. Dat jij een verschil maakt.

Maar wie ben je echt? Doe jij de dingen omdat je ze echt wil doen of omdat je denkt dat de wereld er om vraagt? Ben jij echt jezelf of ben je iemand geworden omdat de wereld, je ouders, je partner en je vrienden jou zo gekneed hebben?

En als dat zo is en je gelukkig bent, dan is dat helemaal ok. Maar als er dingen zijn die je eigenlijk zou willen veranderen, maar die je maar niet doet omdat… En je hebt 1001 redenen klaar die enkel te maken hebben met wat een ander ervan zou vinden… Dan is het misschien tijd. Om voor jezelf te kiezen. En jezelf het volgende af te vragen: “Wat maakt dat ik niet voor mezelf kies?”

 

Over de illusie van jezelf zijn… of net niet jezelf  kunnen zijn.

Waar ben je bang voor? Denk je dat de mensen die om je geven jouw pijn niet zien? Je verdriet, je gemis…

Wat zou er gebeuren als je wel jezelf zou zijn? Echt jezelf zou zijn…

Ben jij echt jezelf? En als het antwoord nee is, wat houdt je dan tegen om het wel te zijn, jezelf?

Weet je, je kan volgens mij niemand anders zijn dan jezelf. Je bent gewoon ‘jezelf’. Wanneer je dit nu leest, ben je op dit moment gewoon jezelf. Niemand anders.

Je kan wel dingen doen die je liever niet zou doen of wegen niet volgen die je liever wel zou volgen. Je kan soms dingen voelen die je liever niet zou voelen. Of woorden zeggen en er achteraf spijt van hebben. Je kan soms anders willen reageren op mensen of situaties. En het kan zijn dat je soms gewoon anders zou willen zijn… Anders zou willen doen… En het kan heel goed zijn dat je dat pas achteraf vaststelt. Als het te laat is…

 

Wat als mensen ontdekken wie je echt bent?

Je kan wel een leegte voelen, of verdriet, pijn of gemis of het ontbreken van echt gelukkig zijn. Het echt voelen tot in de toppen van je tenen. Maar iemand anders zijn? Nee…

Je kan wel het leven van iemand anders leven maar dat is dan omdat jij ervoor kiest. Of omdat je denkt dat je geen andere keuze hebt. Of je kan die 1001 redenen opnoemen waarom je doet wat je doet… of moet doen.

Op het einde van de rit ben jij het die ‘JA’ zegt (of ‘NEE’). En jij kan altijd kiezen tegen welke dingen je ‘JA’ zegt of ‘NEE’.

En laat dat nu vaak het moeilijkste zijn. Ja of Nee zeggen. Omdat we geconditioneerd zijn. Omdat het ons zo geleerd is. Het -‘doe maar gewoon.. dat is al gek genoeg!’. Omdat we denken dat het niet meer anders kan. Omdat veranderen soms verdomd moeilijk is. En uit je comfortzone komen… verdomd oncomfortabel kan zijn.

 

Jezelf zijn is ‘niet perfect zijn’.

We doen dingen, we volgen wegen… omdat ze ons zo zijn aangeleerd. We reageren op manieren omdat we denken dat de wereld het zo van ons verwacht. Omdat we denken dat het niet kan of niet mag… kiezen voor jezelf, luisteren naar jezelf…

En misschien willen we dat wel. Maar kunnen we het niet meer. Misschien kunnen we onszelf niet meer horen. Weten we niet meer wat we echt willen. Omdat het al te lang geleden is dat we het nog gevraagd hebben…

Wat wil jij? Niet je ouders, niet je partner, niet je omgeving.

Wat wil JIJ?

Wat zou er gebeuren als jij vandaag mocht kiezen? Zonder na te denken wat de rest van de wereld ervan zou vinden.

Want weet je, iedereen vindt altijd wel iets. Van jou. Van mij. Van alles…

Maar op het einde van de rit is er maar een belangrijke factor! Dat ben JIJ! Er is maar een persoon waar je het (hopelijk ) 80-90 jaar mee moet volhouden.

Best zwaar als je nooit echt zelf mag kiezen. Als je nooit echt voor jezelf mag kiezen…

Doe wat jou gelukkig maakt. En als je het gevoel hebt dat je nooit echt jezelf bent, wie zou je dan willen zijn?

Wat zou je moeten doen om wel dat gevoel te krijgen? Het gevoel van jezelf te zijn. Echt jezelf te zijn!

Wiens leven leidt je als je niet dat van jezelf leidt?

Weet je, perfect zijn bestaat niet. Je kan het wel willen. Ik kan het wel willen. Maar het is verdomd moeilijk om altijd alles onder controle te houden. Het is onbegonnen werk om voor iedereen goed te willen doen. Want er zullen altijd mensen zijn die het niet eens zijn met jouw manier van leven en van werken. Er zijn altijd redenen om iets vandaag niet te doen. Om het ‘voor jezelf kiezen’ nog een dagje uit te stellen. Omdat… het nu even niet uitkomt. Er even geen tijd is. Het gewoon nu te druk is. Maar als je het nu niet doet, wanneer dan wel? Als jij niet kiest, kiest een ander voor jou. En meestal is dat niet wat jij echt wilt.

Jij bent echt waardevol! Jij verdient het om gelukkig te zijn. En jij bent vrij om te kiezen. Jij bent vrij!

————————————–

Voor je gaat… Wat zou jij willen doen als jij echt mocht kiezen? Ik hoor jouw reactie graag in het reactieveld onderaan. Je krijgt GRATIS het eboek Simpelweg Gelukkig Zijn als je jouw comment plaatst.

————————————–

Wil je dit artikel delen (door op de knoppen boven het artikel te klikken) met jouw :

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers..

————————————–

Mijn boek Simpelweg Gelukkig Zijn al gelezen? Schrijf je nu in!

Ga naar http://www.passievoorschrijven.be/simpelweg-gelukkig-zijn/

————————————–

Volg mij op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken.

————————————–

- Wat als je voor je dromen had gekozen… Even had geluisterd naar je hart -

Klik hier voor het interview van Ine Van Hofstraeten in the Sword.

Klik hier om het magazine te lezen.

————————————–