Brief aan mijn grote broer…

 

Nog even en 2014 zit er weer op…
Vorig jaar ben ik met de rubriek ´Brieven aan…´ gestart met als doel mensen te inspireren om te zeggen wat ze zeggen willen. En als je het niet kan zeggen, het vooral gewoon neer te schrijven! Al is het met horten en stoten.Wat je soms niet gezegd krijgt, gaat soms zoveel vlotter met pen en papier.

Enkele weken geleden kreeg ik de brief van Lise. Dit zijn haar woorden. Dit is haar brief.

——————

Dit is een brief aan mijn grote broer…

Hallo grote broer,

Heel lang al wil ik je zeggen wat ik nu ga schrijven. Aan een persoonlijk gesprek ben ik nog niet toe, vandaar deze brief. Schrijven is voor mij makkelijker. Ik kies liever nog even voor de makkelijke weg.

Vroeger toen we klein waren had ik al het gevoel dat we elkaar niet begrepen. We hebben vroeger altijd al een ingewikkelde broer-zus relatie gehad. Ik begrijp niet hoe twee kinderen uit hetzelfde gezin zo anders kunnen zijn.

Ik zal nooit vergeten hoe jij met je drugsgebruik onze ouders en mij tot wanhoop dreef. Iedereen, inclusief jijzelf was de grip op je leven kwijt. Je deed alles wat God verboden had. Het leek of jij je gevoel uit kon schakelen. Het leek of je nooit begreep hoeveel verdriet je veroorzaakte met je leugens. De drugs vernietigde je gezond verstand en je lichaam. Ik heb geprobeerd je te begrijpen. Je zult je redenen hebben gehad om dit pad te bewandelen. Het spijt me dat ik niet met je mee wandelde. Het spijt me dat ik af moest haken. Ik kon het verdriet en de schaamte niet meer aan. Het verdriet van jou niet meer zien is minder erg dan zien dat je steeds verder afgleed. Steeds verder bij mij vandaan. Ik kon het niet meer aanzien hoe jij jezelf vernietigde, hoe je onze familie bestal en bedroog. Er zijn dagen dat ik niets liever zou willen dan je vasthouden en dan zou ik willen dat je me zegt; “Alles komt goed.”

Ik weet van mijn moeder dat jij het leven momenteel weer aardig onder controle hebt. Je nam definitief afscheid van de drank en de drugs. Ik ben blij voor je. Ik ben blij dat je als vijftiger in bent gaan zien dat je jezelf aan het vernietigen was. Maar ik ben nog niet zover broertje. Ik weet niet of ik ooit de moed zal hebben om weer te voelen dat je mijn grote broer bent. Mijn gevoelens kunnen de afstand die gecreëerd is nog niet overbruggen. Dat spijt me enorm.

Je moet weten dat ik heel vaak aan je denk. Ik ben altijd van je blijven houden. Via mijn moeder blijf ik zo nu en dan op de hoogte van jouw leven. Stiekem hou ik je facebookpagina in de gaten. Een bloedband kan nu eenmaal niet ongedaan gemaakt worden, wat ik overigens ook niet zou willen. Ooit was je mijn grote broer en ik weet dat ik altijd je kleine zusje zal blijven. Ik weet zeker dat ik je om hulp kan vragen en dat je er dan voor mij zult zijn. Ik hoop vanuit het diepst van mijn hart dat je in de rest van je leven de rust kunt bewaren die je sinds enkele jaren gevonden hebt.

Als ik ooit mijn rust gevonden heb kom ik misschien naar je toe. Dan pak je me vast en zeg je me dat alles goed komt.

Je kleine zusje.
Lise

 

—————-

Heb jij een brief die je wilt schrijven? Wij publiceren hem! En geef jouw reactie op de brief van Lise. Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken!

Brief aan Nadine

Op 13 december 2012 kwam op de ‘Nacht van de Radio’ een jonge gepassioneerde fotograaf naar me toe. Hij vroeg me een brief te schrijven aan zijn grote liefde, Nadine. Ik vroeg hem 3 woorden die hij zeker verwerkt wou zien in het verhaal. Het was vertederend om te zien hoe hij niet kon zwijgen over haar. Het deed me beseffen dat liefde echt overal is… Een stoer mannenhart, een zacht vrouwenhart, breekbaar of hard… WE ARE ALL THE SAME!

Peter, dit is mijn verhaal voor jou (met jouw 3 woorden, eigenlijk 4: verpleegster – genezing – liefde en zorg).

Dit zijn jouw woorden voor haar…

———————————————————————————————————————

Ze is verpleegster. Zij is mijn verpleegster. Voor mij is zij het symbool van genezing. Door haar liefde en zorg sta ik waar ik nu sta. Zonder haar stond ik hier gewoon niet. Ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten. Het klinkt misschien melig en ‘corny’ maar ik ben haar ongelooflijk dankbaar.

Nadine, ik wil dat je weet dat jij dé vrouw bent voor mij. Jij bent die vrouw die het licht aanstak toen het donker was. Jij bent diegene die me bij de hand nam als ik het moeilijk had. Je was er altijd als ik je nodig had. Ik zou helemaal niets zijn zonder jou.

Lieve Nadine, ik wil dat je weet dat ik met niemand anders zou willen zijn dan met jou. Ik had nooit gedacht dat een persoon iemands alles kon zijn. Wel, lieverd, jij bent ALLES voor mij.

Woorden kunnen simpelweg niet bevatten wat ik wil zeggen. Als ik het zou kunnen zingen of dansen zou ik het doen. Maar kijk gewoon in mijn ogen, zij zeggen alles wat je moet weten…

——————————————————————————————————————–

Ik hoor heel graag wat jij vindt van deze nieuwe “Brief aan.. ”
Alle feedback is meer dan welkom! Je kan jouw reactie plaatsen in het ‘reactieveld’ onderaan.

Zou je mij een plezier willen doen en deze “Brief aan..” delen met kennissen en vrienden op facebook, twitter of linkedin… zodat ook meer mensen naar www.passievoorschrijven.be komen en zich inschrijven voor de wekelijkse nieuwsbrieven?

Dank je wel! :)
Ine


Brief aan… de man die me sloeg

Dit is niet mijn verhaal. Ik heb twee schatten van ouders die altijd en alleen maar het beste voor mij willen maar er zijn er anderen die minder geluk hebben. Dit is het verhaal van een vriendin, ik noem haar “Suzanne”. We hebben uren samen gezeten en het enige dat ik kon doen was zitten en luisteren. Luisteren naar haar verhalen en proberen te vatten waarom iemand zoiets deed. Ik zocht naar een reden hoe iemand dat een ander kon aandoen. Tot op de dag van vandaag weet ik het nog altijd niet. Dit is het verhaal van de “Suzanne’s” in de wereld en ik vond dat het moest neergeschreven worden. Ik ben ongelooflijk dankbaar dat mijn leven zoveel mooier is.

———————————–

“Ikkkkk haaaaaaaaaaaaatttt jeeeeeeeeeee!!” Ik zit ineengedoken in een hoekje van de kamer. Mijn hoofd stevig tussen mijn knieën en armen geklemd. Ik wil niets meer horen. De stemmen in mijn hoofd dagen me uit – “Doe het! Maak hem kapot! Hij heeft jouw leven kapot gemaakt. Nu is het jouw beurt.” Maar ik kan het niet. Hoe graag ik het ook zou willen. Iets in mij houdt me tegen. Zou er toch nog iets goeds aan me zijn? Ik moet wel rotslecht zijn, waarom doet iemand anders zoiets? Ik weet dat ik niet de mooiste ben, niet de slimste. Ik heb een te grote neus, ben een paar kilootjes te zwaar en ik heb geen helblauwe ogen maar ik snap niet waar ik dit aan heb verdiend. Ik doe mijn best, weet je? Ik doe mijn best om te studeren. Ik let op op school, maak mijn huiswerk en probeer een voorbeeldige student te zijn maar blijkbaar is dat niet genoeg.

Ik kom thuis en de geur van alcohol komt me tegemoet. Een walging maakt zich van me meester. Ik kan er niets aan doen. Het is mijn vader maar soms wou ik dat alles anders was. Ik ben jaloers op de meisjes en jongens die gewoon onbezorgd kind kunnen zijn. Ik kan alleen maar hopen dat het leven sneller gaat. Sneller, zodat ik kan ontsnappen aan dit hier. Ik wil hier weg maar hoe moet ik dat doen? Waar moet een meisje van vijftien alleen naar toe? Iemand… zeg het mij!

De stemmen in mijn hoofd laten me geen seconde met rust. Ik voel me gevangen. Niets voelt nog veilig voor mij. Hoe kan ik in godsnaam ooit iemand vertrouwen? Als versteend zit ik in een hoekje van de kamer. Het is angstaanjagend stil en ik kan alleen maar wachten, wachten op wat komen gaat. Wachtend op die allesverwoestende ruwe hand die me kort en klein slaat. Ik kan er niets aan doen. Ik kan er helemaal niets aan doen. Was ik maar sterker… Was ik maar slimmer… Was ik maar mooier… Goh, was ik maar nooit geboren want dit kan ik gewoon niet meer aan.

———————————–

Zeg wat je bezig houdt.
Fluister het in de nacht.
Zing het in de regen.
Dans het in een hoekje van de kamer.
Schreeuw het uit op het topje van een berg.
Of roep en tier als niemand je kan horen.
Maar laat de pijn je niet vermoorden.
Stop het in je dans, je muziek en je beweging.
En als niets helpt…
Als je lichaam en stem verstijven
Laat dan alles los en begin te schrijven!

——————————–

–   Duisternis kan je met duisternis niet verdrijven, alleen het licht kan dat   –
–   Haat kan je met haat niet verdrijven alleen de liefde kan dat  –

——————————–

Ik hoor heel graag wat jij vindt van deze nieuwe “Brief aan.. ”
Alle feedback is meer dan welkom! Je kan jouw reactie plaatsen in het ‘reactieveld’ onderaan.

Zou je mij een plezier willen doen en deze “Brief aan..” delen met kennissen en vrienden op facebook, twitter of linkedin… zodat ook meer mensen naar www.passievoorschrijven.be komen en zich inschrijven voor de wekelijkse nieuwsbrieven?

Ik wens je een magische week!
Ine