Stay

 

Vlinders in je buik. Bij die ene willen zijn. Dag en nacht. Niet willen gaan slapen. Uren en uren kunnen praten over vanalles. Of over helemaal niets. In mekaars ogen kijken en verdrinken. Twee zielen die mekaar ontmoeten. En honderd procent zeker weten dat je mekaar al veel langer kent dan nu. Dan dit moment. Met elke vezel in je lijf beseffen dat er meer is dan dit leven. Omdat je jouw soulmate lijkt gevonden te hebben. Voelen dat het klopt. Jullie! En dat het voelt alsof de klok even stil staat als jullie samen zijn. Elk uur lijkt een seconde. Voordat je het weet zijn er drie uur voorbij….

Maar ook bang zijn. Voor de storm die jou lijkt over te nemen. Jezelf afsluiten omdat het jou angst inboezemt. De liefde. De vlinders. Het overweldigende gevoel van ´voelen´ en gelukkig zijn. Omdat niet alles in jouw perfecte plaatje past. En bang zijn om dit te verliezen. Jullie! Bang zijn voor de stilte, het alleen zijn, de eenzaamheid. Het jezelf overgeven aan haar. Of aan hem. Van hier naar daar gesleurd worden. Zal ik blijven of loop ik weg? Maar niet kunnen vertrekken. En soms niet kunnen blijven. Je hoofd die het overneemt. Je hart die je vertelt wat je moet doen. En het Noorden verliezen. Helemaal jezelf verliezen. En afstand nemen. Moe zijn. Het moe zijn. Soms gewoon moe zijn. Niet kunnen kiezen. Of ineens wel kiezen.

Dat is met elke vezel in je lijf… hartstochtelijk verliefd zijn…

En vanuit het diepst van je hart willen schreeuwen… STAY!!!!

  ————————–

STAY…

I close my eyes
Lose myself
Storm is taking over
Scared to lose
Anxious to win
And we freeze

Should we stay
Or run away
Voices call
Words fly by
Minds fight
Feelings pass
But Hearts call

It´s not about winning
In the end we lose
Ourselves
Me
You
Us

But we love
We care
We stay
We run away
It´s up and down
It´s fast and slow
It´s you and me
Let´s call us ´we´
Please stay with me!

 ————————–

Mijn nieuw boek Simpelweg Gelukkig Zijn ligt nu in Standaard Boekhandel & Fnac!

Online bestellen via www.bol.com of door een mailtje te sturen met jouw adres naar info@passievoorschrijven.be!

Boek Simpelweg gelukkig zijn van Ine Van Hofstraeten

“Het boek geeft je goesting om uit of net in je luie zetel te kruipen. Om concreet werk te maken van datgene wat je al altijd hebt willen doen.”

BESTELLEN? KLIK HIER!

 

————————–

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken!

De liefde…

Twee weken geleden kon je het laatste deel lezen van het verhaal Mallorca.
Voor wie dat gemist heeft… Je kan alle delen achter mekaar lezen via volgende link:
KLIK HIER.

Wil je liever een echt tastbaar boek in handen houden? Dat kan! Simpelweg Gelukkig Zijn ligt vanaf 22 oktober in de winkel. Het kortverhaal Sam vanaf 15 december! Wordt vervolgd…

——————–

Deze week… Een nieuwe 5Minute Shortstory met de 3 woorden van An Geuens!
Loslaten – Afscheid – Liefde

——————–

 

Loslaten. Ze kan het niet. Ze heeft het nooit geleerd. Stiekem vraagt ze zich af of het wel iets is dat je kan leren. Afscheid nemen. En of het ooit haar tweede natuur zal worden. Zoals koken, de afwas doen of een goed verhaal kunnen vertellen.

Afscheid nemen. Want dat is wat je doet als je loslaat. Als je loslaat moet je afscheid nemen. Het is niet iets wat je voor je plezier doet. Altijd heeft het te maken met liefde. Liefde voor iets of iemand. Liefde die in je lijf zit. Je hart verwarmt. Een ziel beroert. Verwarmt. Doet ontdooien.

Ze vraagt zich af hoe ze dat voor mekaar moet krijgen. Afscheid nemen van de liefde. Ze loslaten. Ze zachtjes vrij laten zijn. Haar weg laten gaan. Hoe neem je afscheid van iets dat je dichtbij wilt houden? Ze zoekt hopeloos naar een antwoord, een handleiding, een manier, een systeem. Het is zoeken naar een speld in een hooiberg. En als ze beseft dat het zinloos is om een antwoord te vinden op deze hartverscheurende vraag bedekken tranen haar gekwelde gezicht.

Er is geen makkelijke weg. Het valt niet in een hokje te stoppen. Dit kan ze niet overdenken. Want loslaten doe je niet met je verstand. Afscheid nemen doe je met hart en ziel. Als je iets of iemand loslaat lijk je een deel van jezelf te moeten laten gaan. Want waar je van houdt, zit in jou. Het is een deel van jou. En dan vragen ze jou om los te laten, afscheid te nemen, ruimte te geven?

En in ruil krijg je er tranen, pijn en leegte voor in de plaats. En dat lijkt op het eerste gezicht zo´n barslechte deal dat je gewoon wilt vasthouden aan wat je hebt. Dat je het nog even voor je uitschuift. Het nog even niet wilt voelen. Nog even wilt weglopen. De liefde nog even bij je wilt houden.

Alleen voel en hoor je de klok tikken. Het maakt je onrustig maar je wilt het niet horen. Je wilt het niet voelen. Maar het is er wel. Het beloert je als je niets om handen hebt. Het besluipt je als je alleen bent. Als de stilte je insluit slaat je hart een tel over. Je schrikt ´s nachts wakker omdat je in ademnood zit. Als je de nacht instapt valt de donkere leegte als een blok op je.

Loslaten. Ze probeert het wel. Afscheid nemen. Als het moet. Er echt geen andere keuze is. Maar de liefde loslaten? Ze nooit meer voelen? Nooit!

 

Heb jij 3 woorden voor mij? Dan schrijf ik jouw 5 Minute Shortstory! Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken

All good stories come to an end…

We zijn aan het einde gekomen…

Als je de website van Passie voor Schrijven de laatste weken gevolgd heb, dan kon je mijn ´avonturen´ in Mallorca lezen. Begin juni 2014 vertrok ik een weekje naar Mallorca.

Op reis gaan? Niets speciaals zou je zeggen?! Klopt… maar ik ging alleen. En dat kon best wel eens misgaan. Maar het werd één van mijn allerbeste vakanties.

Je kan alle delen hier lezen:

Lees hier DEEL 1

Lees hier DEEL 2

Lees hier DEEL 3

Lees hier DEEL 4

Lees hier DEEL 5

Lees hier DEEL 6

Lees hier DEEL 7

Dit is het allerlaatste deel. Veel leesplezier!

Ik hoor graag wat je ervan vindt in het reactieveld onderaan.

x Ine

———————-

DONDERDAG

Na mijn laatste uitgebreid ontbijtbuffet met een overdosis aan calorieën, wandel ik op mijn dooie gemak naar de kamer. Wat zullen we vandaag doen? Er staat helemaal niets op de planning. Mijn laptop ligt onaangeroerd op mijn nachtkastje. De laatste zeven dagen heb ik geen letter op papier gezet. Dat is me de laatste drie jaar nog nooit overkomen. Een week zonder te schrijven? Vreemd!

Ik voel de drang om de gedachten van me af te schrijven. Met een doek veeg ik het laagje stof weg dat zich zichtbaar op de laptop heeft genesteld.

Op de laatste dag van je vakantie begin je je meestal af te vragen wat je anders gaat doen als je terug in je normale dag patroon komt. Ik schrijf op waar ik naartoe moet als ik terug in België ben. Mijn nieuwe job begint nu echt. Wat wil ik in de zomer nog allemaal doen? Waar wil ik over schrijven? Wat wil ik doen met mijn websites Passie voor Schrijven en Topverkopertips. En vooral, wie heeft er wat aan?!

Ik begin te schrijven en als ik na een tijdje bij positieven kom merk ik dat er twee uur zijn gepasseerd. Ik wil nog even van de zon genieten vandaag en sla de laptop met een klap dicht. Schrijven kan ik thuis ook nog.

Donderdag dus. Ik moet helemaal niets. Eindelijk heb ik het gevoel dat ik kan rusten. Dag zeven, mijn laatste dag maar ik lijk nu pas echt thuis te komen. Ik voel me super rustig. Niets moet. Alles mag. Kon ik deze gedachte maar wat langer vasthouden…

Ik voel de stress van de voorbije maanden en dagen uit mijn lichaam stromen. Ik merk dat ik me meer en meer in de menigte wil mengen. Meer naar buiten wil komen. Meer ontspannen ben. Meer daar ben en vooral meer daar wil zijn. Ik wil meer reizen. Iets van de wereld zien. Niet meer zo hard werken. Meer genieten. Echt kunnen genieten. Zonder me zorgen te maken of te moeten luisteren naar de stemmen in mijn hoofd die schreeuwen over alle dingen die vandaag, zonder uitstel, MOETEN gebeuren. Wat haat ik dat moeten van mezelf toch soms.

Ik denk aan mijn volgende vakantie. Dit wil ik meer doen, alleen op vakantie trekken. Er alleen op uit. Ik wil een maand naar Toscane. Italiaans leren zodat ik met de plaatselijke bevolking kan communiceren. De geur van lavendel en Italiaanse kruiden dringt mijn neus binnen. Of beeld ik me dat maar in?

De brandende zon en geen vleugje wind maken dat ik mijn spullen bij elkaar raap en naar het strand, honderd meter verderop, trek. Ik leg mijn handdoek op het streelzachte, witte zand. Ik val in slaap en droom van mijn villa in Umbrië, mijn privé-zwembad, de prachtige bloemenvelden, Italiaanse lekkernijen, de lekkerste wijnen en vrijheid… Niets doen. De wereld zien…


VRIJDAG

Om 7u haalt een privé-taxi me op. Tegen alle verwachtingen in is hij stipt op tijd. Maar mijn vliegtuig heeft exact een uur vertraging. Het lijkt of de naweeën van de stress nog in de lucht hangen. Want één landingsbaan is volledig afgesloten door een vliegtuig met brandstof lek. Ook onze vlucht verloopt niet echt rustig. Na twee uur van turbulentie en een verre van gestroomlijnde landing, zetten we voet aan de Belgische grond. Het is 14u als mijn ouders me oppikken. De stralende zon leidt ons naar een terrasje waar we overdreven dure zoete witte wijn drinken. Ik kijk naar het etiket en zou durven zweren dat hij uit Italië komt.

Ik praat honderduit. Een spraakwaterval. Wat wil je ook als je een week amper gesproken hebt. Soms leek het wel op retraite gaan naar Lourdes en geen woord mogen spreken. Als ik tussen twee zinnen even tijd neem om naar adem te happen besef ik dat ik meer tijd moet vrij maken voor wie me dierbaar is. Het veel te veel werken maakt dat ik dat soms vergeet.

Een tweede keer besef ik dat het prachtig weer is. De Spaanse zon is me tot hier gevolgd. Als ik naar de hemel kijk zie ik een vliegtuig een witte krijtlijn trekken, recht boven mijn hoofd. Ik wil terug vertrekken, Zuiderse oorden opzoeken en mijmer weg bij de gedachte aan mijn volgende reizen. Waar zal de volgende reis me naartoe leiden? Welke lessen zal ik deze keer weer tegenkomen… De Toscaanse Zon roept me…  Ik schrik wakker als een Italiaanse schone me vraagt of ze even mag passeren… Met een stralende glimlach zet ik mijn stoel opzij zodat ze voorbij kan… Toscane! Ongetwijfeld wordt het Toscane…

Les nummer acht: Je hebt maar één leven… Hoe wil jij het vorm geven? Jij kiest!

THE END…

—————————-

Kan jij me helpen met mijn volgende reis? Welke plekken in Toscane moet ik zeker gezien hebben? Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te klikken.

Er zitten kwallen in het paradijs…

Als je de website van Passie voor Schrijven de laatste weken gevolgd heb, dan kon je mijn ´avonturen´ in Mallorca lezen. Mocht je nu pas beginnen lezen, een korte inleiding…

Na een turbulent 2013-2014 vertrok ik begin juni een weekje naar Mallorca. Ik vond altijd wel een reden waarom het even niet uit kwam maar als de emmer overloopt… Dan is het vijf óver twaalf.

Op reis gaan? Niets speciaals zou je zeggen?! Klopt… maar ik ging alleen. En dat kon best wel eens misgaan. Maar het werd één van mijn allerbeste vakanties. Wat heb ik op dat weekje veel over mezelf (en mijn omgeving) geleerd….

Mocht je de eerste delen gemist hebben dan kan je die nu lezen.

Lees hier DEEL 1

Lees hier DEEL 2

Lees hier DEEL 3

Lees hier DEEL 4

Lees hier DEEL 5

Dit is het zesde deel. Veel leesplezier!

Ik hoor graag wat je ervan vindt in het reactieveld onderaan.

x Ine

——————————–

DINSDAG

Hebben we onze les geleerd? En gaan we het vandaag wat impulsiever aanpakken? Ik trek de deur van mijn beste vriend aka Seat Ibiza met een klap dicht en bekijk het lijstje van de tweede dag.

De markten in Arta en Alcudia met als doel…. Unicums vinden. Typische Mallorcaanse hebbedingen om mee uit te pakken als ik terug in La Belgique ben. Daarna de haven van Alcudia om vervolgens op weg te gaan, dwars door de bergen, naar het uiterste punt van het eiland, Cap de Fermentor. De Sa Calobra kloof in het Noorden staat onderaan het lijstje en de lederstad Inca wil ik ook graag zien. Willen, willen, willen… Ja, je kan veel willen!

De moed zakt me in de schoenen en ik scheur het papier met een ruk kapot. Het zal niet waar zijn vandaag, Ine… We gaan op weg en zien wel waar we uitkomen. Geen lijstjes vandaag. Op ´t gevoel vandaag.

Zo gezegd, zo gedaan. Als ik in Arta aankom - Ja, die markt wil ik echt wel doen! – vind ik binnen de twee minuten een parkeerplaats. De eerste tien minuten kijk ik een beetje angstig om me heen want het zal mij maar weer gebeuren. Verkeerd geparkeerd staan en weggesleept worden door de Spaanse politie. Maar ik laat de gedachte gaan als ik een eerste juwelen kraampje passeer. In Arta vind ik het ene na het andere juweel en als ik mijn laatste euro uitgeef, besef ik dat het tijd is om te gaan.

Bovendien hoef ik de markt van Alcudia nu niet meer te bezoeken. Zonder geld kom je ook niet ver, toch? En ik besluit om gelijk door te trekken naar de haven van Alcudia. Als ik mijn auto een tweede keer parkeer kuier ik wat rond in de haven. Na vijftien minuten lijk ik alles gezien te hebben. Tot een stemmetje me toefluistert dat er meer moet zijn. Hop, op zoek naar het strand dan. Wie zoekt, die vindt! Na honderd meter in de andere richting te hebben gelopen, tal van prachtige jachten te zijn gepasseerd en me afvragend wie er zoveel geld heeft, bereik ik het paradijs. Poederzacht wit zand stroomt langs mijn voeten en ik besluit om een dutje te doen en te zwemmen in het heldere, appelblauw zeegroene water. Als ik uitgerust wakker word, valt mijn oog op mijn buurman die een artikel leest over… jawel, Cap de Fermentor. Als dat geen teken is, weet ik het ook niet meer.

Ik raap mijn spullen bij elkaar en op een drafje loop ik naar de auto. Die zestien kilometer door de bergen zie ik wel zitten. Maar wat ik niet zo leuk vind is de rij van veel te trage zondagsrijders voor me. Het zijn toeristen die tegen dertig kilometer per uur de berg opklimmen om dan met zijn allen foto´s te gaan trekken, op het allerlaatste moment alles dicht te gooien en doodleuk uit te stappen om van dichtbij een selfie te maken. En daar heb ik dus geen zin in. Ik wil liever niet stoppen waar iedereen stopt.

Ik manoeuvreer mijn autootje vinnig rond de zoveelste wandelaar en in een snelvaart bereik ik de top. Het is er bijna leeg. In de eenzame bar bestel ik een cola en een muffin en ik zet me op het uiteinde van de klif. Een duizelingwekkende diepte staart me aan. Ik schat dat de zee gemakkelijk een kilometer van me verwijderd is…

Het helderblauwe water doet me wegdromen. Als een speedboot een witte lijn in het water trekt vraag ik me af wat ik nog meer zou wensen. Uit mijn gsm puilt een visitekaartje van Sales & Dreams. Mijn nieuwe avontuur. Eindelijk mijn eigen zaak. En zonder nadenken weet ik wat ik zou wensen… Ik neem het kaartje en gooi het impulsief overboord. Maar in plaats van het water op te zoeken blijft het na amper twee meter op een uithangende rots liggen. Omdat ik het lot een handje wil helpen ga ik op zoek naar een stok. Maar als ik die er naartoe werp vindt ze er niet beter op dan er doodleuk naast te gaan liggen. Ik geef het op en besluit dat de wind binnenkort zijn werk wel zal doen. Iets forceren is nooit goed dus ik vaar maar gewoon mee met de stroom…

En zo gaat het opnieuw zestien kilometer. De honderden bochten komen me bekend voor, adembenemende uitzichten en de aller mooiste vergezichten. En dan ineens uit het niets een stem die me vraagt om aan de kant te gaan staan. Als ik uitstap, zie ik een klein en afgelegen paradijs. Een zeilboot, een catamaran en een speedboot dobberen in een mix van helderblauw en zeegroen golvend water. Onder me grijnst de afgrond me uitdagend toe. Maar ik laat me niet tegenhouden. Ik besluit de uitdaging aan te gaan. Als je iets mooi vindt, moet je er naartoe gaan. Afwachten is voor watjes…

Na vijfentwintig minuten bereik ik het kiezelstrand. Ik ben avonturier nummer zestien. Dit is het paradijs. Hier zou ik voor altijd willen blijven. Zwemmen in het lauwe water,… Maar net als ik in het water wil springen, schreeuwt iemand me in paniek toe.

Oppassen, kwallen! En ze zijn giftig!”

Ik kijk hem verontwaardigd aan.

Of hij een grapje maakt?”

Maar al gauw zie ik dat hij gelijk heeft. Bordeauxrode kwallen zwemmen door elkaar heen. Ze lijken al het plezier van de wereld te hebben.

Mmm, niets is dus wat het lijkt. Van ver lijkt het een paradijs. En zelfs van dichtbij kan het een paradijs lijken maar als je echt heel goed kijkt kom je tot de conclusie dat het bij kijken zal blijven. En als je wilt zwemmen, dan is dat op eigen risico. Ik besluit er aan toe te geven en leg me op een steenharde rots.

“In het paradijs zijn ze het parelwitte zandstrand duidelijk vergeten”, denk ik bij mezelf.

Ik blijf liggen tot mijn rug me smeekt om naar huis te gaan. Met volle moed begin ik aan de beklimming van de Mount Paradise. We zijn impulsief geweest vandaag, hebben levenslessen geleerd maar nu is het tijd voor een tussenstop in het eerstvolgende dorpje.

Een bordje Port de Pollenca trekt mijn aandacht. Na tien minuten lacht een Strawberry Mojito me toe. Zonder het goed en wel te beseffen zit ik ineens in een bar met strand en privé- terras. Mijn tafeltje staat op tien centimeter van het water. Waterdruppels bereiken de tafelpoten en bereiken af en toe mijn grote teen. Ik sluit mijn ogen en besef dat je het paradijs soms niet moet zoeken. Maar dat het jou ineens vindt. Plots staat het voor je neus. Zonder te waarschuwen, open je je ogen en val je stijl achterover van wat je daar te zien krijgt…

Les nummer zes: Niets is wat het lijkt. Je kan dromen van een paradijs maar soms is het beter om te blijven dromen. Als je het paradijs bereikt kan je tot de conclusie komen dat je beter was blijven dromen…

 

… WORDT VERVOLGD…

—————————

Naar waar ben jij deze zomer op vakantie geweest? Ik hoor het graag in het reactieveld onderaan.

Ken je mensen in je omgeving die baat kunnen hebben bij dit verhaal?
Deel het met al je:

  • Facebook-vrienden
  • Twitter-volgers
  • LinkedIn connecties
  • en bloglezers…

Inspirerende groet, Ine Van Hofstraeten

PS: Hou Passie voor Schrijven zeker in de gaten voor de rest van het verhaal…. :-)

 

Volg ons op Twitter: @PassieSchrijven volgen

“Vind ons leuk op Facebook” door op deze link te

Girl on Fire

Helgroene ogen kijken je doordringend aan
Ze dwingen je stil te staan
Deze vrouw staat in brand
En loopt met haar hoofd in de wolken
Ze verlicht de kamer
En loopt op vuur
Beide voeten stevig op de grond
Al staat ze aan een afgrond
Ze weet wat ze wil
Neemt iedereen mee
Ze maakt een reis rond de wereld
En laat harten sneller slaan
Ze leeft 1001 dromen
En laat wensen uitkomen
Een zee van woorden
Een druppel in de oceaan
Ze laat je blijven
Met haar passie voor schrijven.

 

Ik hoor heel graag wat jij van deze nieuwe tekst vindt.
Alle feedback is meer dan welkom! Je kan jouw reactie plaatsen in het ‘reactieveld’ onderaan.

Zou je mij een plezier willen doen en deze tekst willen delen met kennissen en vrienden op facebook, twitter of linkedin… zodat ook meer mensen naar www.passievoorschrijven.be komen en zich inschrijven voor de wekelijkse nieuwsbrieven?

Leave Dark, Live Light!
Ine